Binlerce Dram, Binlerce Hikaye ile Küçük Kıyameti Gördük Hatay’da | HARUN ÖZÇELİK

Sabah acı haberin telefonuyla uyandım..

Kahramanmaraş’ta deprem olmuştu. “Ülkemiz deprem kuşağında. Sürekli gelen deprem haberlerinden biri.” diye düşündüm. İlerleyen saatlerde depremin etkisinin büyüklüğü ortaya çıkmaya başladı. Fakat depremin yıkıcı etkisini Hatay’a gidince tam olarak idrak edebildik.

1999 Gölcük depremi, 2011 Van depremine gidip sahada çalışmıştık. Fakat Kahramanmaraş merkezli deprem çok daha farklı. Yüzyılın felaketi ifadesi gerçekten önemli. Bu bir felaket belki de küçük bir kıyamet. Hatay’da başınızı çevirdiğiniz yer yıkılmış, koca binalar yere yapışmış.

Ekrandan izlediğiniz ile yakinen gördüğünüz arasında gerçeklik ve sanallık kadar fark var.

Sadece Türkiye’de 10 il gibi geniş bir alanı etkileyen bu felaketin etkileri, sonuçları çok derin.

Deprem haberi üzerine İnsan Vakfı’ndan arkadaşlarımızla ne yapabiliriz diye düşündük. Hava soğuk, insanlar aç bitap. Yemek dağıtmaya karar verdik. Eldeki imkanları aracımıza yükleyerek kurduk ocağımızı bir parkın içerisine. İkinci gün ilk çorbamızı verdiğimizde belki de ilk sıcak aşa ulaştı Kırıkhan’daki bazı kardeşlerimiz.

Gecenin soğuğunda bir kap çorbanın sıcaklığı insanların kalplerini ısıtıyordu. Sabahları, özellikle de geceleri dağıtım yaptık. Gece 01.00’e kadar mahalle mahalle, sokak sokak dolaştık on ekip arkadaşımızla. Aslında sadece çorba dağıtmaya gitmedi onlarca insan. Elektriğin olmadığı gecenin zifiri karanlığında, soğukta titreyen ellere umut dağıttık. Selam dağıttık. Kardeşliğimizi paylaştık.

En yakınını kaybetmiş insanlara buradayız, sizinleyiz, milyonların kalbi burada atıyor dedik.

Yapayalnız kalmış insanlara yanlarında olduğumuzu gösterdik, karanlığın en koyu olduğu bir anda.

Kimi ağıtlarıyla, kimi gözyaşlarıyla, kimi minnetle karşıladı bizi. Neredeyse hepsinde bir mahcubiyet oldu, Ankara’dan geldiğimizi duyunca.

Her enkaz başında, günlerce umutla bekleyen insanların bakışları vardı, gözyaşları içinde.

Bir heykel gibi duruyordu sokak ortasında insanlar, birbirine sarılmış çaresizlik içinde.

Bir Anne'nin hıçkırıkları yürekleri deliyordu kuytu bir köşede.

Yerde bekliyordu anne, baba ve ikiz çocuğun cenazesi kimseleri olmadığı için. Savaştan kaçan Suriyeli mazlum bu ailenin cenaze aracı olan aracımız misk kokuları içinde kalmıştı.

Suriyeli kardeşlerimizin nasıl yardıma koştuğuna ise bölge halkı bizzat şahid oldu.

Binlerce dram, binlerce hikaye ile küçük kıyameti gördük Hatay’da.

Ve dedik ki kardeşlerimizle biz buraya bir şey vermeye değil, almaya geldik.

“Secde et ve yakınlaş.” (Alak Suresi 19)