Ağaçlar Ayakta Ölür

Bugün sabaha karşı Ahmet Taş abiyi kaybettik.

Türkiye bir değerini, bir güzel insanını yitirdi. İyiliğe, adalete ve insanlık onuruna adanmış bir ömür, sessizce  tamamlandı.

Ahmet Taş; bir dönem MAZLUMDER Genel Başkan Yardımcılığı yapmış, uzun yıllar Kayseri Şube Başkanlığı ile Kayseri Gönüllü Kültür Teşekkülleri Başkanlığı görevlerini yürütmüş bir isimdi. Ama onu tanıyanlar için unvanlar taliydi. O, mazlumun derdiyle dertlenen, çözüm üretmeden rahat etmeyen, vicdanı hep ayakta olan bir insandı.

İki gün önce konuşmuştuk. Yine hiç sormamıştı. “Hemen,” demişti, “hemen arıyorum.” Arama konumu bile sormadan… Hesapsız, saf, dolaysız ve içten; vefanın ne olduğunu, kitaplardan değil, yaşayarak öğreten biriydi.

İki gün içinde tekrar aramanın onun nazenin bünyesine yük olacağını düşünerek bir daha hatırlatmak istemedim. Ve bu sabah, namazdan önce geçirdiği kalp kriziyle vefat ettiğini öğrendik.

Bir deyim vardır: “Ağaçlar ayakta ölür.” Bu deyimi Ahmet Taş için kullanmak belki eksik kalır; çünkü o bir ağaç değil, bir çınardı. Gölgesi geniş, kökleri derin, varlığıyla güven veren bir çınar.

Bir yıl önce ağır bir kalp operasyonu geçirmişti. Buna rağmen sanki hiçbir şey olmamış gibi, yirmili yaşlardaki bir genç enerjisiyle temposunu düşürmedi. Son aylardaki trafiğini anlatmak sayfalar sürer. Geçen ay Kıbrıs’ta bir program yürütmüştü.

ndan önce Suriye’deydi. Daha yeni Kozaklı’da MAZLUMDER üyeleriyle bir toplantıya katılmıştı.

Doktorlar kalbinin zayıflığından söz ediyordu, ama Ahmet abi hızını kesmiyordu. MAZLUMDER’de genç arkadaşlar bir süredir yükünü almaya çalıştı; yine de onu dinlendirmek mümkün olmadı.

Kayseri’de Suriyeli sığınmacılar saldırıya uğradığında yanı başlarındaydı. Yardım isteyen her mağdurun, her mazlumun elini tutan o koca yürek, bugün fiziken aramızdan ayrıldı. Hastane odasında değil, ayakta ruhunu teslim etti.

Bir gecede çıkacak bir kanunda değişiklik yapılmasına vesile olarak, belki binlerce ailenin evine ekmek götürmesine katkı sağlayan bir insandan söz ediyoruz. Sessiz ama etkili, görünmeyen ama belirleyici bir iyilik hattıydı onunki.

Özbek Abdurrahman’ın annesinin yanına dönebilmesindeki katkısı için teşekkür etmek üzere aradığımda, o meseleyi temelden çözmek niyetiyle Ankara’ya gelmeyi planlıyordu, daha on beş gün önce… Kalbinin durumunu bildiğim için buna cesaret edemedim.

Hep derdim ona: Kaç hac sevabı aldığını bilmiyorum. Ama bildiklerimizin zekâtı bize yeter.

Çözüm odaklı olmanın, incelikle çare üretmenin, hata yaptığında açıkça kabul ederek yürekleri tedavi etmenin zirvesiydi. Büyük usta! Dualarla, tertemiz  ahirete gittiğine şahidiz..

Ardında gölgesine sığındığımız bir çınar bırakarak yürüdü bu dünyadan. Bizler, belki daha yavaş ama aynı istikamette yürümeye devam edeceğiz.

Ağaçlar ayakta ölür.

Ahmet Taş da öyle yaptı.

Bize son dersini de vererek ahiret yolculuğuna çıktın, asırlık çınar.

Sevdası, kavgası, davası büyük adam; yolun açık olsun.

Rabbimiz  umduğuna nail etsin.