o masum değil; mümindir. imam değil; yoldaştır.

biz çoğu zaman izleri kutsallaştırır, yürüyeni unuturuz.
oysa yola iz olanlar, göğe ait varlıklar değildi.
hepsi benim senin misali toprağın çocuklarıdır.
yorulan, korkan, yanılan, sonra yeniden doğrulan…

peygamberler bile “beşer” olduklarını vurgularken,
biz iyi kulları melekleştirme telaşına düşeriz.
hata ihtimali, sorumluluk, hesap, pişmanlık…
bunlar ağırdır. masumiyet daha konforludur.
ama konfor, iman üretmez.

bugün en çok kaybettiğimiz şeylerden biri, “örnek insan” fikridir.
yerine “kusursuz figürler” koyduk.
onları anlatırken hayatın içinden çekip aldık.

halbuki din, hayatın tam da ortasına indi.
pazarın, evin, savaşın, aile içinin, kırgınlığın, geçimin tam ortasına.
insan, imanla birlikte imtihanı da aldı.
ve imtihan, hatasızlıktan değil; istikametten sorulur.

belki de yeniden şunu hatırlamak gerekir:
bu din, bizi “üstün” yapmaya gelmedi.
sorumlu yapmaya geldi.

dindarlık nasıl bir şey diye sorsalar eğer:
ben sorumluluk derdim…

işte umut tam da buradadır.
masum olmakta değil;mümin kalabilmekte.
o zaman hadi yola iz olan şu bizim ali’yi bi konuşsak…
bakma öyle dost,
isminin başına hz. eklemedim diye…
o benim için yolun en derin izlerinden biridir.
ali’dir işte…

hz ali’yi anlatırken sesi biraz kısmak gerekir.
o, mersiyeler eşliğinde topluca arkasından ağıt dökülecek,
yüksek sesle anlatılacak biri değildir.

o masum değil; mümindir.
imam değil; yoldaştır.

yola iz olanlar, yolu açanlar değildir,
yolun sahibi hiç değildir;
yolda nasıl yürüneceğini gösterenlerdir.

peygamber’in yanında büyüyen, onun sofrasında doyan,
suskunluğundan edep, öfkesinden adalet öğrenenler…
ali böyle bir yol adamıdır.

daha çocukken, babasının fukaralığı nedeniyle resulullah’ın evine sığındı.
bir çocuk, bir peygamberin dizinin dibinde büyüdü.
risalet evinde işte…
vahiy inerken odadaydı.
namaz kılarken yanındaydı.
merakla “ne yapıyorsun ya muhammed” diye sordu,
sabahına da ilk secdelerini putlara değil, Allah’a yaptı.
bu bir ayrıcalık değil; ağır bir yük, uzun bir terbiyeydi.

hicret gecesi…
ölüm resulullah’ın yatağını bekliyordu.
gençti. korkabilirdi.
ama korku ile sadakat arasında tercihini yaptı.
işte bu yüzden ali bir kahraman değil; sadık bir mümindir.
kahramanlık anlıktır, iman süreklidir.

peygamber’in gönül parçasıydı fatıma.
çok isteyeni oldu.
ama resulullah, toprağa en yakın olanı seçti.
ali’nin evi yoksuldu.
kavga ettiler.
evet, tartıştılar işte..
ne oldu müslüman, bi farklı mı baktın sanki. 
evlenen gençler için düğünlerde hocanın
“aralarına ali ve fatıma gibi muhabbet ver ya rabbi”
duası ilginç mi geldi…
ilginç gelmesin.
ali masum değil, inanmış bir adamdı.

bir gün fatıma’yla tartışma sonrası
resulullah, ali’yi mescidde toprak içinde uyurken buldu:
“kalk ya eba turab.”
bu lakap bir yücelti değil, bir şefkatti.
peygamber, damadını göğe değil toprağa yakın severdi.

işte tam da buradan konuşmak gerekir:
ali’ye “masum imam” diyen anlayış, onu yoldan çıkarmaktır.
çünkü masum olan örnek olmaz,
ali ise örnek olsun diye yaşadı.o hata yaptı. yanıldı. siyasette zorlandı.
insanları tanımakta gecikti. cemel’de, sıffin’de acı çekti.
“keşke”leri oldu. yanlış tercihler yaptı.
bunu kendisi söyledi.

ve nihayet şehadeti…
sabah namazına giderken vurulan bir halife.
ne saraydaydı ne muhafız ordusunun ortasında.
herhangi bir insan gibi yürüyordu.
bir kul gibi.
ardında ihtilaflar, kırık kalpler,
yarım kalan adalet arayışları bırakarak…

ali’yi masum ilan eden anlayış,onu ulaşılamaz bir mit yaptı.
oysa ali, bize şunu öğretir:hata yapabilirsin.
Yanılabilirsin. bedel ödeyebilirsin. ama hakikatten vazgeçmezsen,
Allah seni yolda bırakmaz.

bizim ali’ye ihtiyacımız var.
masum olduğu için değil;
güzel bir müslüman olduğu için.
çünkü ali, düşmeyen bir melek değil;
düşse de doğrulan bir adamdı.