ARZ-I HÂL

Yanar yüreğim yanar, yakan yansın inşallah!
Soğutmaz yüce dağdan getirdiğin kar beni. 

Çıldırıp isyan ettim yanlış giden ne varsa
Dost-düşman deyip sustum, utandırdı ar beni. 

Söylenecek her sözüm sırasını beklesin
Yordu nice zamandır taşıdığım sır beni.

Anlayanım olmadı, yalnız yürüdüm yolu 
Her gün baştan yaralar taş gönülde har beni. 

Erdemden nasibi yok, düşünecek beyni yok,
Elin kesesinden bey, aşağılar hor beni. 

‘Kader’ desem yanlıştır, kim tutup da elimden
Söz bilmez cahillerin arasına kor beni? 

Sırtımdan yol verdiğim ayaklar ezdi geçti
Saçıldım ey can dostum, topla beni der beni.

Neden tanımaz gibi düşmanıma sorarsın?
Nasıl anlatır sana gönül gözü kör beni?

Belli olmayan suçtan ölüm cezası aldım
Tan vakti ipi çekme taşıyamaz dar beni. 

Baktın, ben ıslah olmam; özlem türküsü yakıp
Kapına erken gelen dilenciye ver beni. 

Özlemek sarp yokuşu belini büktüğünde 
‘Bir yitiğim var’ diye her gelene sor beni.

Eğer bu zor gelirse sakın bana acıma
Başka yere bakarken şakağımdan vur beni. 

Sonra otur başımda, göz yaşı dök sessizce
Ağıt yak: ‘Eller değil sen öldürdün yar beni.’

Münâcât

Ben senin yollarında alçak gönüllü âşık…
Köpüren denizlerin ayağına ser beni. 

Sesimi tut yükselsin, bakışımı arındır
Kokumu ruhlara ver, yüreklere sür beni. 

Gönlümü süslediğin sözlerin arasında
Bengisuda yıkadım, kirletemez kir beni. 

Ne Eyüp’te var bu dert ne Yakup böyle yandı
Acımın merhemidir yıkadığın nur beni.

Ruhumun söz verdiği o kutlu ilkelere
İhanetim olursa kaldır yere vur beni. 

Kaçağın geldi Rabbim! Yine geldim kapına 
Boyun büktüm, utandım, yaktı tuzlu ter beni. 

Kızıl kor gibi göynür senin sevginle gönlüm
Atarsan cehenneme nasıl yaksın nar beni?

Bari cennetine al, Kevserlerinle kandır
Korkarım toprak sarsa börtü böcek yer beni.

Oysa ben titredim de kendime dönemedim
N’olur ey koca Rabbim rahmetinle sar beni…