Bir Gençlik Kampının Ardından Akılda Kalanlar | Osman Kayaer

Uluslararası Mavi Kubbe Eğitim İş Birliği Dostluk ve Dayanışma Derneği, 12-17 Eylül 2026 tarihleri arasında bir yaz kampı düzenledi. Kamp Hatay Arsuz’da Gençlik ve Spor Bakanlığı’nın sahildeki tesislerinde gerçekleştirildi. Ankara’nın çeşitli üniversitelerinde okuyan 30’dan fazla ülkeden Türkiye’ye tahsil için gelen 100 küsür öğrenci kampa katıldı. Ben de konuşmacı olarak davetliler arasındaydım.

Mavi Kubbe, bu kampı her sene tekrarlıyor. Bununla ülkemize gelen yabancı uyruklu öğrencilerin hem kendi aralarında hem de Türkler ile ünsiyet kurmalarını amaçlıyor. Dernek, okulunu bitirip ülkesine dönen öğrenciler ile bağlantısını da sürdürüyor. Erdoğan döneminde ülkemize gelen yabancı öğrenci sayısında büyük bir artış oldu. Türkiye’nin Afrika ile ilişkilerinin gelişmesinde bu öğrencilerin katkısının olduğu bilinen bir durum. Bazı kesimlerin ısrarla sürdürdüğü “yabancı düşmanlığı” aslında bu iyi gelişmenin önüne geçmek amacına da hizmet ediyor. Bunu da akılda tutmak lazım.

Mevzuyu kamp ile sınırlı tutacağım için Mavi Kubbe’nin diğer faaliyetlerinden bahsetmeyeceğim. Bunu sosyal medya hesaplarından öğrenmeniz mümkün.

Kamp boyunca pek çok ülkenin genciyle sohbet etme imkânı buldum. Böylece o ülkeler hakkında birinci elden resmi olmayan sivil bilgiler edindim. Kampta sadece bir tane Hristiyan genç vardı. O da Güney Afrika Cumhuriyeti’ndendi ve “İngilizler gelinceye kadar Hristiyan değildik” diyordu. Geri kalanın tamamı Müslümandı. Kampa katılanların yarısından biraz fazlası namaz kılıyor ve neredeyse tamamı Kur’an-ı Kerim okumayı biliyordu. Önemli bir kısmı Türkçeyi bir Türk kadar güzel konuşuyordu. Çok az bir kısmı sadece günlük ihtiyaçlarını karşılayacak kadar dil biliyor ancak hızla öğrendiğini söylüyor. Eğitim alanları ise çok çeşitliydi ancak mühendislik, özellikle bilgisayar mühendisliği diğer alanlara göre daha fazlaydı.

Kimlik ve kişilik bakımından Suriye, Mısır, Afganistan, Hindistan ve Türki cumhuriyetlerden gelenlere haksızlık etmek istemem ama Afrika ülkelerinden gelenlerin bir adım önde olduklarını söyleyebilirim. Bu hal, yakın gelecekte Afrika atılımının hızlanacağının habercisi gibi geldi bana.

Kampta klasik gençlik etkinliklerinin (yüzme, futbol ve voleybol) yanında seminerler de gerçekleştirildi. İlk konuşmacı Sıtkı Aslanhan’dı. O, gençlere geleceğe nasıl hazırlanmaları gerektiğini anlattı. İkinci olarak Mavi Kubbe’nin kurucu başkanı olan Hamid Kunt, yaptığı sinevizyon destekli konuşmada bize “yerel din” olarak sunulan bazı kabile inançlarının aslında nasıl derin bir “tek tanrı inancı” sistemine dayandığını delilleriyle gösterdi. Son olarak bendeniz, “İnsanın temel özellikleri ve bir hatırlatıcı olarak Vahye duyduğu ihtiyaçtan” bahseden bir konuşma yaptım. Konuşma bitince öğrencilere “Surelerin mesajları” isimli son kitabımdan 25 adet ücretsiz olarak dağıttık.

Gençlerin bütün seminerleri pür dikkat dinlediklerini söylemesem haksızlık ederim. Çünkü bu gençler hem üniversiteliydi hem de ilim öğrenmek için yabancı bir ülkeye gidecek kadar bilgiye meraklıydılar. Seminerlerden sonra bir kısmı konuşmacılar ile sorulu cevaplı bir sohbette bulunmayı da ihmal etmediler.

Kamp sonrasında bende kalan intiba Mavi Kubbe’nin yabancı üniversiteli öğrenciler ile sosyal bir iletişim kurmayı başardığı ve onların yönlendirilmesi konusunda önemli bir işlev gördüğü oldu. Bu türden derneklerin çoğalmasını dilerim.

Son olarak kampta görev yapan ve “lider” olarak isimlendirilen Gençlik ve Spor Bakanlığı’na bağlı personelin de görevini iyi yaptığını ve gençler ile yakından ilgilendiğini söylemeliyim. Lakin müdüriyetin kamp kurallarını bir çeşit “ben bilmem merkez bilir” şiddetinde uyguladığını da dile getirmeliyim.

12 Eylül ve 28 Şubat yönetimlerinin başı örtülü kızlara üniversite ve devlet dairelerinin kapılarını kapatmasının aksine Erdoğan iktidarında kadın memurelerin giyim tarzına karışılmadığını mini şort ile göreve gelebildiklerini de bizzat müşahede ettik.

Hasılı kelam benim açımdan kamp verimli ve faydalı geçti. Emeği geçen herkese teşekkür ederim.