su helaldi, nehir akıyordu, susuzlukları da gerçekti.

son günlerde eski bakan fatma betül sayan kaya'nın adının karıştığı 
fon hırsızlığının etrafında yaşanan tartışmaların, 
tâlût'un ordusunun nehirle imtihan edildiği ayetlerle ilişkilendirildiğine şahit olduk. 

iki yönden yanlış değerlendirme yapılıyor bence;

birincisi, talut'un ordusunun askerlerine
kurban olsun hırsız foncular.
çünkü
nehirden kana kana su içen talut'un askerleri helal olan sudan uyarıldıkları halde susuzluklarına yenildiler ve içtiler 

foncuların su içtikleri nehir ise
her tarafı haram akıyor..
oyun hile düzenbazlık…

ikincisi
Allah ayetlerini bize kim nerde nasıl ne yaptığını gözlemek için indirilmiş değildir. 

ne mi derim ?
derim ki dost 

yolun yolcuya öğrettiği en önemli şeylerden birisi de
yaşam için gerçekten neye ihtiyacı olduğunu öğretmesidir..
insanoğlu bir ömür peşinden koştuğu, sahip olmak için yorulduğu, 
olmazsa olmaz dediği nice şeyin aslında kendisine yük olduğunu yolculukta anlar.
kullanmadığı, belki bir daha hiç kullanmayacağı ama yanında taşımaktan da vazgeçemediği ne çok ağırlığı vardır insanın.
alışkanlık, konfor, nefsin bitmek bilmeyen talepleri işte…

yolcu olduğunu, bu dünyada kalıcı olmadığını biraz olsun anlayan insan, 
geçtiği nehirlerden kana kana içmeye kalkışmaz. 
çünkü bilir ki yol henüz bitmemiştir. önünde daha nice yokuşlar, nice imtihanlar vardır.

hatırlayın dost, bakara suresinin 249. ayetinde anlatılan tâlût'un ordusunu. 
nice imtihanlardan geçerek bir araya gelmiş, 
büyük bir orduyla karşılaşmak üzere yola çıkmışlardı. 
tam da o sırada bir nehirle imtihan edildiler.

tâlût onlara şöyle dedi:
"Allah sizi bir nehirle imtihan edecektir. kim ondan içerse benden değildir.
kim de ondan tatmazsa bendendir. ancak eliyle bir avuç alan başka."
(bakara, 2/249)

su helaldi, nehir akıyordu, susuzlukları da gerçekti. 
üstelik önlerinde kendilerinden çok daha büyük bir orduyla savaş vardı. 
ama mesele yalnızca susuzluklarını gidermek değildi.
biraz sonra karşılaşacakları büyük imtihana hazır olup olmadıklarıydı.
nice imtihanı aşarak gelenler nehrin başında geride kaldı.
bir avuçla yetinenler ise yollarına devam etti. 
azdılar ama hazırlıklıydılar. Allah'ın izniyle o büyük savaşı kazandılar.

ne acayip değil mi dost!
insan bazen büyük bir savaşta değil, bir nehrin kıyısında kaybediyor.

imtihan dediğimiz şey, 
hayatın belli bir döneminde karşılaşıp sonra geride bıraktığımız bir mesele değil.
insan son nefesine kadar imtihan halinde. 
bugün geçtiğimiz bir imtihanın ardından yarın başka bir imtihan bekliyor bizi.
belki de bugünkü vazgeçişlerimiz yarınki direncimizin hazırlığıdır.

su helal diye kana kana içmek zorunda değiliz. imkânımız var diye konfora gömülmek,
nefsimiz istiyor diye her arzunun peşinden gitmek zorunda da değiliz. 
mesele nimetten uzak durmak değil, 
nimetin bizi kendisine bağlamasına izin vermemek.

dünya biraz da böyle bir yer. insanın önüne nehirler çıkarıyor.
kiminin nehri mal, kimininki makam, kimininki şöhret, kimininki rahatlık. 
herkes kendi çapında bir şeylerle imtihan ediliyor.
başkasının ne kadar içtiğine bakarken kendi nehrimizi unutuyoruz bazen.
oysa yarın önümüze nasıl bir nehir çıkacağını, 
o nehrin başında nasıl davranacağımızı bilmiyoruz.

belki bugün vazgeçemediğimiz bir şey, yarın yolumuzu kesen ağırlığımız olacak.

ey yolcu!

biraz durup kendimize bakalım. 
ne kadarına ihtiyacımız var, ne kadarını yalnızca istediğimiz için taşıyoruz?
nelerden vazgeçebiliriz, neleri bırakamıyoruz?
çünkü yolcunun hikâyesi yol bitince değil, ömrü bitince tamamlanıyor.

daha gidecek yolumuz, aşacak yokuşlarımız var.
hepimizin kendi nehri var. mesele başkasının nehrinden ne kadar su içtiği değil, 
bizim kendi nehrimizin başında nasıl durduğumuz.

yolda, yolundayız dost.
daha ne olsun...

paylaşmaya değer gördüğünüz yazılarımın dilediği kısmı dahil dostlarınıza ikrama açıktır.
bir gönle daha temas etmek iyidir. valla!