CEVAT ÖZKAYA’NIN ARDINDAN

Hakka kavuşmasının ardından epeyce bir süre geçti. Ve ben hiçbir şey yazmadım. Çünkü ölümünü içselleştiremedim. Meğer ne zormuş dostan ayrılmak! Ama oldu, Özbekistan gezimizin ilk günü acı haberini aldık. Bu acı haber diğer aldıklarımıza benzemiyordu. Zira nezaket, olgunluk, güngörmüşlük, İslâm’ın temel ilkeleri ile çatışmayan tolerans-hoşgörü, kontrollü öfke, dost canlısı olma, dili kadar kulaklarında da cömert olma ve hepsinden önemlisi “emrolunduğu gibi dosdoğru olma.” Evet tüm bu saydıklarım ve daha fazlasını bünyesinde barındıran bir dostu, bir bilge insanı kaybettik. Bir dakika galiba bu ifadeyi yanlış kullandım, doğrusu biz Cevat Özkaya’yı kaybetmedik kazandık. Çünkü vefatının ardından gördüm ki sağlığında dikkate alınmayan özellikleri ve erdemlilikleri gün yüzüne çıktı. Bunların idrakini bize bahşederek gitti. Biz geride kalanlara bu güzellikleri ve erdemlilikleri günümüzün ve geleceğin kuşaklarına aktarmak düşüyor.

Bu aktarmanın başlığı; ”nasıl insan olunur?”, Nasıl Müslüman olunur?” olmalıdır. Zira Cevat Bey’in öğrenciliğinden bu yana hayatı incelendiğinde öne çıkan temel özelliklerinin başında önce insan olması ve muhataplarını insan olarak görmesi geliyordu, ikincisi ise iyi bir “muvahhit Müslüman” olması öne çıkıyordu. Belki diğer dostları gibi çok sık bir araya gelmedik, ama kalben ve fikren de hiç uzak kalmadık.

Suriye Devrimi’nin hemen akabinde bir grup olarak Aralık  2024’ün son haftasını yakın dostlarımızla Suriye’de geçirdik. Aynı odada Ahmet Ağırakça hocamız, Rıdvan Kaya kardeşimizle birlikte kaldık. Fakat birlikte geçen o gecelerde hastalığı belli idi, ızdırab çekiyordu ve fakat hissetirmemeye azami gayret gösteriyordu. Dahası sabah kalktığımızda sanki hiçbir şey olmamışçasına o unutulmayacak ve tüm hayatı boyunca esirgemediği gülümsemeyle karşılaşıyorduk.

Hasılı ben şahsen Cevat kardeşimden memnun ve razı idim. Rabbim’de razı olsun, makamını âlî eylesin. Rabbim rahmeti ile merhameti ile muamele buyursun. Kederli ailesine Sabr-ı cemil ihsan etsin.

9 Kasım 2026