nasıl bir eğitim hele bi söyle, diyorsan eğer

evlerin içinde bir telaş sarmış gidiyor:
“geri kalmasın!”
“en iyi okula gitsin!”
“bir dili daha olsun!”
“bir enstrüman çalsın!”
“kodlama da öğrensin…”

ne oldu dost “hep öyle hep!” der gibi baktın

o zaman şöyle buyurun;

çocuk dediğimiz, bir “proje” değildir.
ama biz, onu dosya yaptık… klasörledik… yarış pistine sürdük.

ve çocuk…
henüz toprağa basmamış bir fideyken,
taşınmaz yükler verdik omuzlarına

daha ilginci ne bilir misin dost; bu ülkede herkesimin dinli dinsiz fark etmez anlaştığı tek konu olması... bugün sadece seküler dünya değil,
müslüman mahfiller de aynı yarışın içinde.

fark sadece süslemede:
biri başarıyı “kariyer” diye parlatıyor,
diğeri “ümmete faydalı birey” diye cilalıyor. yalanın böylesi …

ama öz aynı:
çocuk, “olması gereken” değil,
“olması istenen” bir kalıba sokuluyor.

anneler ellerinde test kitaplarıyla,
sınav yapılan salonların önünde duaya durmuş, kalplerinde korkuyla dolaşıyor.

babalar çocuklarının,
gelecekteki maaş bordrosunu dert ediyor…

ve biz buna “eğitim” diyoruz.

oysa eğitim…
bir çocuğu hayata hazırlamak değil, onu hakikate hazırlamaktır.

çünkü hayat dediğimiz şey;
maaş değildir,
makam değildir,
ünvan hiç değildir.

hayat;
bir imtihandır.

ve biz çocuklara,
imtihanın sorularını değil, dünyanın hilelerini öğretiyoruz.

bir çocuk,
önce kendini bilmeli.

sonra Rabbini.

sonra hayatın ne olduğunu.

ama biz sıralamayı bozduk:
önce rekabeti öğrettik, sonra korkuyu sonra yetersizlik hissini…

ve en sona, vakit kalırsa, birkaç dua sıkıştırdık. ah ki ah!

bakın, bir çocuğun kalbine “daha fazlası olmalısın” diye diye
şunu ekiyoruz:

“olduğun halin yetmez.”

işte bu cümle, nice yetişkinin ruhunda kanayan yaradır.

çocukken başlayan, ömür boyu süren bir eksiklik hissi…

peki tamam anladık kardeşim sadede gel nasıl bir eğitim? diyorsan;

çok zor değil aslında,
ama bizim için zor… çünkü bu yol, hız değil, sabır ister.

önce şu soruya cevap vereceğiz:
biz çocuk yetiştiriyor muyuz, yoksa kendi korkularımızı mı?

olması gereken eğitim çocuğu yarışa değil, hayata hazırlar.

ona “birinci ol” demez,
“doğru ol” der.

ona “herkesi geç” demez,
“kendini geç” der.

ona “çok kazan” demez,
“helal kazan” der.

ve en önemlisi…
ona “dünya için yaşa” demez,
“dünyada imtihandasın” der.

çocuk oynamalı.

toprakla, çamurla, sessizlikle tanışmalı.

sadece bilgiyle değil, anlamla büyümeli.

bir ağacı tanımalı mesela…
ama biyoloji kitabından değil, gölgesinde oturarak.

bir fakiri görmeli…
ama haber bülteninde değil, eline bir şey koyarak.

bir namazı öğrenmeli…
ama zorla değil, babasının secdesine bakarak.

çünkü çocuk, söyleneni değil, gördüğünü öğrenir.

sen dünyayı kovala, o dünyayı kovalar.

sen secdeye eğil, o secdeyi merak eder.

bizim derdimiz şu olmalı:
bu çocuk, yarın Allah’ın huzuruna çıktığında nasıl bir kul olacak?

çünkü mesele,
hangi okulu kazandığı değil, hangi kalbi taşıdığıdır.

şimdi dürüst olalım…
biz çocuklarımızı cennete mi hazırlıyoruz, yoksa iyi bir hayata mı?

çünkü ikisi her zaman aynı şey değil.

ey ebeveynler çocuğumuzu yarış atı yapmayalım.

onu insan yapmanın telaşı sarmalı gönülleri.

insan yavaş büyür, derinleşir, kök salar.

ve unutmayalım: kökü olmayanın, yüksekliği felakettir.

bir gün o çocuk büyüyecek.

elinde diplomalar olacak belki, ama kalbinde boşluk…

işte o gün, geç kalmış olacağız.

o yüzden bugün yavaşlatmak gerekir

çocuğa bir şey katmaya değil, ondan bir şey eksiltmemeye çalış.

çünkü bazen eğitim, yüklemek değil, korumaktır.

fıtratı…
kalbi…
imanı…

ve en çok da,
çocukluğu.

paylaşmaya değer gördüğünüz yazılarımın dilediği kısmı dahil dostlarınıza ikrama açıktır.

bir gönle daha temas etmek iyidir. valla!