Soylu Bir Öfke...

Geçen gün İmam Gazali'nin İhya-u Ulumid'in adlı harika eserini okurken öfke bahsine geldim. Orada İmam, öfke ile ilgili öyle bir tespit yapmış ki beynimde şimşekler çaktı resmen.

"Öfke bir kuvvettir. Ve gayretin kaynaklarından biridir. Öfkenin zayıflaması gayreti de zayıflatır." Diyordu İmam Gazali. Ve buna delil olarak da Fetih Suresinin 29. Ayetini ve Tahrim Suresinin 9. Ayetini gösteriyordu.

Kitaptan gözlerimi ayırıp bu durumun günümüzdeki yansımasını düşünmeye başladım. Öfke kuvvetinin zayıflaması gayreti yani çabayı da zayıflatıyordu demek. Oysa şu günümüz post-modern çağında öfke en büyük düşmanlardan biri olarak tanıtılıyor bize. Her ne olursa olsun hoşgörmenin ve öfkelenmemenin çağdaş olmanın gereği olduğu bizlere diye binbir telkinle dayatılıyor.

Bu telkinlerin sonucu inanılmaz bir genişlik ve inanılmaz bir tembellik bizleri sosyal çürümenin eşiğine getirdi. Zira artık rahatsız olmadığımız için öfkelenmiyorduk; öfkelenmediğimiz için gayrete gelip çabalamıyorduk; çabalamadığımız için de bu normalleşip bizi artık rahatsız etmiyordu...

Mesela artık seküler-dindar fark etmeksizin insanlar evlerini, yatak odalarını, eşlerini, evlatlarını, servetlerini, yediklerini, arabalarını paylaşırken hiç öfkelenmiyorlar. Öfkelenenlere de "sana ne!" diyorlar. Hanımını paylaşan erkek artık bundan rahatsız olmuyor zira ne kadar kısa yoldan para gelirse erkek o kadar evde, kafede, tatil köyünde tembellik yapacaktır. Öfkesizlik mahrem olanın korunmasını bitirirken özellikle erkeği de tembelleştirdi.

Artık eğlence niyetine alaya alınmayan şey kalmadı mesela. Zamanında insanların onur ve şeref meselesi yaptığı namus, din, vatan, ahlak gibi değerler takipçi uğruna ayaklar altına alınabiliyor. İtirazlara da "eğleniyoruz ne var bunda!" diye karşılık veriliyor.

Öfkesizlik davasızlığı da getirdi. Zira tembelleşen insan dava güdemez ki. Mesela Filistin Davasına toplumsal tepkimiz çok büyükken bireysel olarak içtiği kahveyi bile değiştirmeye tenezzül etmeyen davasız, konformist ve öfkesiz büyük bir kitle var. Bunun sonucu yine öfkesizlik ve gayretsizlik arasındaki döngü...

Uzun lafın kısası Allah herkese mutedil bir öfke, güçlü bir gayret ve onurlu bir duruş nasip etsin...Yani soylu bir öfke nasip etsin... İmam Gazali'ye ve Mütefekkir Nuri Pakdil'e

minnet ve rahmetle...