Çağın tekasür yarışçıları, çaresizliğe itti çocukları...
Önce baktılar, sonra kaşlarını çattılar; derinlemesine ölçtüler, kötü niyetle biçtiler...
Ah, kahrolasıca vahşiler nasıl da öldürdüler!
Üstelik acımadan, gözlerini kırpmadan...
Ve çocuklar...
Yeryüzünü, yutkunarak
yerin ve göklerin Rabbine şikayet eden küçük bedenler...
Yüzlerinde,
insanlıktan umutlarını kesmiş bir bakış...
Dillerinde,
kimsesiz oluşlarını mırıldayan yanık dua...
Kaybettikleri geleceklerine mi, yaşayamadıkları çocukluklarına mı, yoksa ölümleri, üzerlerine kara bulutlar gibi inen fırtınaya mı yanmalı?
Hangi teselli
onları hayata bağlar şimdi?
Hangi söz acılarını dindirir?
Gözlerindeki yaşları kim siler?
Ya ciğerlerinde kıvranan kırılganlığı!
Hangi sabır bu kadar yavaş ilerler? Kaç kez ölecekler daha,
ve kaç asır daha kimsesizliklerini yazacaklar?
Barışmış!
Umutmuş!
Demokrasi denen illet kurtarırmış!
Dünya dengelerinin korunmasından onlara ne!
Onlara ekmek verin,
Huzur verin...
Bir parça aile,
Sobası olmasa da,
gürültü kokan evler verin.
Yağmura mı bakmalı,
toprağa mı?
Yağmur umut,
toprak bereketti hani!
Yağmur onlara durmadan gözyaşı verdi.
Toprak her filizlendiğinde sevdiklerinden onar yirmişer aldı onlardan...
Onlar hangi coğrafyanın kederli köylüleri?
Hangi şehirli tarafından vuruldu? Apaçık belli...
Ölmeleri için daha kaç kurşun yemeleri gerek,
kaç kere daha atmalı haykırışlarını içlerine?
Sevmesi gereken kaç yüzü daha,
göndermek zorunda kalacaklar uzaklara?
Önce saydılar,
sonra dişlerini göstere göstere vurdular!
Acının rengi üzerinden keyif sürdüler.
Onlar; yani gaddarlar, yüreksizler, korkaklar...
Cesaretleri silahları kadar olanlar, minik bedenleri hedef aldılar.
Çürük fikirleriyle ölüm üzerine yıkım inşa edenler,
kurban olarak çocukları seçtiler...
Ömürlerini savaşla sürdürenler,
yokluğun cehennem tarafını süslediler...
Ey sayıklayan dil,
nemli göz,
kırık kalp!
Durmadan haykır,
hakikati koru,
merhametin rengine boyan!
Zulme diren,
kimliğini haykır,
iyiliğin uyanık tarafında dur!
Ey zalimler!
Öldüren eller,
kirli yürekliler,
kir renginden zihinler...
Ölümler yetiştiren katil bedenler,
merhameti terkeden çürük vicdanlar,
duraksız ve aralıksız enkaz patronları!
Ey mevsimin soğuk yüzlü kodamanları!
Yüreğiniz kibrin uçsuz bucaksız kulesi,
gözleriniz dehşet saçan iblis bakışı,
elleriniz Kabilvari eller,
dilinizde Firavunculuk sloganı olsa da,
vallahi hüsrana uğrayacaksınız...
vallahi kaybedenlerden olacaksınız...
vallahi yenilecek ve cehenneme sürüleceksiniz...
...
