MERHAMET! EY MERHAMET!

MERHAMET! EY MERHAMET!

 

Gönlümün solan gülü, neden hiç bahar gelmez?

Kudret eli gözünden inen doluyu silmez!

 

Ömrün geçen yılları kum saati gibiyken

Düştüğün her bir çukur kuyuların dibiyken

 

Orada donmuş buzda, azgın ateşte piştin

Birinden çıkamadan diğerine eriştin…

 

Öyle durumlar var ki söze mecalin kalmaz

Sırlarını doldursan dibi delik küp almaz.

 

Ninniledim gönlümü müjdesiyle baharın

İnanmaz oldu bana, dedi: ‘Yarın hep yarın!

 

Bugün neden huzurun h'si yok hayatımda?

Boğazım sıkılıyor attığım her adımda

 

Görülmez bir düş mü o, erişilmez amaç mı?

Çıkmadığım pazarda ödeyeceğim baç mı?’

…

Merhamet ey merhamet! Mis kokulu nefesin

Yer üstünde duyulmaz, yer altında mı sesin!

 

Sen bir bahçe olsaydın, ben de gülün olsaydım

Kevser başında testin, boşaldıkça dolsaydım

 

Susuzları kandırsam, öksüzleri okşasam

Esen taze kokunu almamak olsa tasam!

 

Sözler avutmaz oldu gönlümün acısını

Katından çare belki azaltır sancısını

 

Gelmedi mi elimden tutacağın kutlu an

Yüreğimi kuşatan zinciri parçalayan

 

Ruhumu kucaklayan esintine muhtacım

Hani benim düş ülkem, nereye düştü tacım…

 

İnanmasam da varmış kaderin çelik ağı

Tüketti tek başıma sırtlandığım Kaf Dağı

 

Merhamet! Ey merhamet! Yoruldum, tut elimden

Sesim sözüm kesildi, sen anlarsın dilimden…

Sen anlarsın dilimden…