GÖNÜL! / Kerem Sefai

Dokunma ruhumun bam tellerine
Hüzünle sardığın yetmez mi gönül?
Düşümü yükledin sam yellerine 
Ne etsem hasretin bitmez mi gönül?

Açılır dünyaya bakan bir çift göz
Ya kirlenir ya da temizlenir öz
Dostların dilinden gelen acı söz
Senin de sinene batmaz mı gönül?

Hikmet pay edilen dost meclisinde
Keşke bulunsaydım senin yerinde
Halde haldaş olan yarenlerin de
Ekmeği tuzlayıp yutmaz mı gönül?
 
Hasretler çekerim düşte, uykuda
Sanrılar görürüm her bir kuytuda
Bir tüccar bulunca kör bir kuyuda
Yusuf’u pazarda satmaz mı gönül?

Şaşırdım vaktimi, gittiğim yönü
Bilmedim ayları, dünü, bugünü
Yıllardır çekerken sevda yükünü
Başında dumanlar tütmez mi gönül?

Baharlar özlerim zümrüt yeşilden
Aşkınla yanarım geçip kendimden
Birkaç teselli ver bildiğim dilden
Seven sevdiğinden gitmez mi gönül?

Bahçeme cemreler ne zaman düşer?
Kusurum çok oldu, şaşırır beşer
Kış geçti baharda açtı çiçekler
Gül dalında bülbül ötmez mi gönül?

Yokuşta tırmanan inecek dedin
Ateşler gönlünde sönecek dedin
Hayaller gerçeğe dönecek dedin
Söz veren sözünü tutmaz mı gönül?

Kağıtla kalemi verdin elime
Nice incileri dizdin dilime
Billur olup söze düşen kelime
Avcuma tek inci atmaz mı gönül?

Ekim ayı gelse çiçekler solsa
Nerde hicran varsa saçını yolsa
Canımı can bilen yoldaşım olsa
Derdimi derdine katmaz mı gönül?

Yine savruluyor gönlümde duman
Kimden gelir acep vuslata ferman
Eğer kalır ise dizimde derman
Bir gülüş bir ömür etmez mi gönül?

Yine kahırlandın Kerem Sefaî
Buselik makamda inlettin ney’i
Dinlenmek isteyen, gamı kederi
Kaldırıp yerine yatmaz mı gönül?

Kerem Sefaî,
Denver/ABD